Skip to Content

Сўнгги мақолалар

РАҲМАТ, ОНАЖОН!

РАҲМАТ, ОНАЖОН!

“Она бўлганингда тушунасан...” Ҳар гал гапингизга кирмаган пайтим шундай дердингиз.
Минг шукр, менга ҳам оналик бахти насиб этди. Қанчалар ҳақ эканингизни, айтганингиздай, она бўлгач, тушундим. Набираларингиз катта бўлгани сари, оналик масъулиятим билан бирга сизга ҳурматим ҳам ортиб бормоқда. Энди ўзим ҳам тез-тез: “Она бўлгач тушунасизлар”, дерканман, тобора сизга ўхшаб бораётганимни ҳис қиламан.

ОНА КЎЗИ БИЛАН БОҚИНГ

ОНА КЎЗИ БИЛАН БОҚИНГ

Она қизини доим бирдай эркаларди: “Жайрон кўзлигим, гўзал юзлигим...” Ваҳоланки, қизчанинг кўзлари ғилай, кўриш қобилияти жудаям паст, юзлари эса чечакдан қолган излар билан тўла эди.

ОҒИЗДАГИ ТОШ

ОҒИЗДАГИ ТОШ

Расулуллоҳ (с.а.в.) Абу Бакр (р.а.) билан ўтирган эдилар. Бир одобсиз киши келиб, Абу Бакр (р.а.)нинг шаънларига ёмон сўзлар айта бошлади. Сарвари Коинот (с.а.в.) бу ҳаёсизликка сукут билан жавоб қайтардилар. Аммо ҳолат ҳаддан ортиқ даражага етди ва Абу Бакр (р.а.) чидолмай бояги кишига ғазаб билан гапирдилар. Шу заҳоти Расулуллоҳ (с.а.в.) ўринларидан туриб, кетиб қолдилар.
Абу Бакр (р.а.) ҳам у зотнинг ортларидан эргашдилар ва етиб олгач, сўрадилар:

“НЕГА МЕН?” ДЕМАНГ...

“НЕГА МЕН?” ДЕМАНГ...

 “Қаттиқ хасталикка чалиниб, ётиб қолдим, – ҳикоя қилади бир танишим.

Нақш

Нақш

Бола курсида ўтириб матога гул солаётган онасининг ишини тескари томондан томоша қиларди. Қанча тикилмасин, ҳеч нарса тушунмади ва онасига деди:
– Сиз чиройли нақш тикяпман дегандингиз, аммо мен чалкашиб кетган ипакларни кўряпман, холос.
Она кулимсираб ўғлининг сочларини силади ва:
– Сен бир оз ўйнаб кел, – деди. – Нақшни битирганимдан сўнг томоша қиласан, хўпми?