Синфимизда 40 нафар ўқувчи бор. Шулардан 39 тасини отаси йўқ. Синфдошларим орасида ота ҳақида деярли суҳбат бўлмайди. Лекин худди мени қийнаётгандек уларни ҳам бир савол қийнаса керак: «Отам қанақа эди?!». Бу савол билан эса баҳсга чиқиб бўлмайди.
Баъзан ойимдан: «Ойи, отам қанақа эди?», деб сўрасам, улар отам ҳақида айрим нарсаларни гапирадилар. Шунда ойим нимадир чайнаб, махасини ўзи ютиб тўппасини мени оғзимга солаётганга ўхшайди. Ҳечам, ҳечам бу жавобнинг мазасини сезмайман. Мен отамни кўришим керак. Ўшандагина саволимнинг жавобини мазасини шимиб туярдим.
Хуллас, агар бир ҳикояга иккита ном қўйиш мумкин бўлганда, мен ҳикоячамга «Отасиз синф» ва «Денис», деб сарлавҳа қўйган бўлардим.<!--break-->
Баъзан катта йўлларда машина босиб, эзиб кетган мушукними, кучукними ўлигига тасодифан кўзим тушиб қолса, касал бўлиб қоламан. Эзилишини тасаввуримга сиғдираверганимдан. Ҳар кун эрталаб синфга кириб келарканман Денисга кўзим тушибоқ яна тасаввурим эзилиш билан лим-лим тўлиб қолади. Дениснинг отаси ўзбек онаси рус. Дима илсмли укаси ҳам бор. Ўзиниг айтишича, отаси рус хотинга ўйлангани учунн отасининг қариндошлари уларни қабул қилмас экан. У отасини бир йил аввал бир марта кўрган, ўшанда отаси унга 200 сўм пул берган экан. Денис шу пул билан 2 ой мақтаниб юрди. Онаси Кореяга ишлагани кетган. У укаси билан Алиса холасиникида яшайди. Яқин-яқингача биз тетя Алисани Дениснинг холаси, деб ўйлардик. Аммо у бир куни синфимизга кириб келиб Денисни ёқасидан тутиб бошини деворга ургач билдикки, у холаси эмас, энагаси экан.
Энага эрталаб бир бурда булка билан мактабга жўнатади. Шу билан кечқурун овқатланишади, энг оғир ишларни унга қилдиради. Уч ой аввал ойиси Кореядан бир марта телефон қилган, отасини бир йил аввал бир зумгина кўрган. Ҳечам қорни туйиб овқат емаган, декабр келди ҳамки иссиқ кийими йўқ. Спорт кофтасида мактабга келади. Шимининг тиззалари коптокдек қотиб, шишиб кетган кўп кийилгани ва кирлигидан. У очлигидан ҳар куни 39 та қўлга бир-бир қараб чиқади, бир оғиз ҳам ўзбекча сўз билмайди. Мен буларнинг барини ўқитувчимиз у билан суҳбатлашганда билиб олганман. Чунки у менинг партадошим.
Денис ҳақида ойимга гапириб берганимда, ойим йиғладилар. Кейин Денис бизнинг оиламизни сиртқи аъзосига айланди. Гўё ойимни мен, синглим ва укамдан бошқа яна бир боласи бордек қайғурарди. Кечқурун ҳаммамиз ўқиш ва машғулотлардан бўшаб уйда, дастурхон бошида йиғилганимизда, ойим бизга яна битта боласи бордек, у уйга қайтмагандек, қоронғида оч, юпун кўчада қолиб кетгандек ҳич қиляпман, ўзимни, дердилар. Биз укам билан Дениснинг энагасига билдирмай унга егуликлар олиб чиқардик. Энди мен тушлик учун мактабга икки карра кўпроқ пул ёки егулик олиб кетардим. Ҳар куни дарсга кечикиб келадиган Денис нон учун вақтли келиб мени кутиб турарди. Аввалига у мендан бу нарсаларни олаётганда роса хижолат чекди. Лекин орадан бир ой ўтиб очиқчасига мендан пул талаб қилишга ўтди, бирор бир егулик олиб бормаган куним у ҳатто мен билан урушиб, баъзида қўл кўтарарди ҳам. Яқинда унинг ойиси Кореядан қайтиб келди. Энди у чиройли қизларга қиммат шоколад совға қилаяпди. Мен эса йўлларда машиналар босиб, эзиб кетган мушук ва кучукларнинг ўликлари ҳақида кам ўйлайман. Инсонлар ҳақида эса кўп. Айниқса ота ҳақида.
Бугун эрталаб мактабга кетаётганимда икки ярим яшарлик синглим тишлаб ташлаган печеньеларини папкамга солди, опа, Денисга беринг, деб. Афсуски, уларни ўзим еб қўйдим.
5-синф ўқувчиси.