Ривоятга кўра, Исо (алайҳиссалом) дарахт остида дуо қилиб ўтирган кишини кўрдилар. У юролмас, икки кўзи кўр, вужудида эса оқ доғлар кўзга ташланарди. Шунга қарамай, бахтдан боши осмонга етгудай қувонч билан дуо қиларди:
– Эй қанча бой-бадавлатларга бермаган неъматини менга эҳсон қилган Раббим! Сенга дарахтларнинг япроқлари сонича беҳисоб шукрлар бўлсин!
Исо (алайҳиссалом) у кишига яқинлашиб сўрадилар:









