Ҳикоялар
Ўзини қидирган аёл (давоми)
АЛЛОҲНИНГ БИР ДЎСТИ
"Менга ёрдам берадиган Аллоҳнинг бирор қули йўқми?" деб ғамгин ўтирсам, ногоҳ кўзим бир аёлга тушди.
Узун коридордан мен томон келарди. Илк боқишда кўзим кўзига тушди. Хотиржам, покиза кийимли, боши ўралган бир гўзал аёл эди... Юзлари нурли ва гўзал...
Бир зумда ўзимни унга яқиндек ҳис қила бошладим. Гўё ичимдаги оташни угина учира оладигандек туюларди...
Ёнимдан ўтаркан, уни кузатганимни сезди, шекилли, менга ўгирилди. Гўзал нигоҳларини менга қадаб, ширин жилмайди. Гўе узоқ йиллардан бери уни танийдигандек ҳис этдим ўзимни.
Тўхтадим, мен гапирмасимдан, ўзи гап бошлади:
- Салом. Ҳар ҳолда бегонага ўхшайсиз. Мендан бирор ёрдам истайсизми?
Ўзини қидирган аёл (давоми)
ФАЛОКАТ
Йўлда кетаётиб, бир фалокат устидан чиқдик. Яна бир фалокат... Йўл ўртасида жасадлар сочилиб ётар, одамлар фарёд чекар, ёрдам кутишарди.
Биз ҳам дарҳол бир ярадор қизчани олиб шифохонага элтдик. Аҳволи жуда оғирга ўхшарди.
Шифохонага борсак, қизни қабул қилишмади. Мен уларга пул беришга мажбур бўлдим, сўнг у ердан кетдим.
Холис ёрдам беришнинг сурурини туйдим. Аммо "ўлим" даҳшати бошимга ўқдек қадалди. Кўпдан буен мен кутаётган Ўлим. Борадиган жойимизда мени яна бир совға кутарди. Бу шундай бир совға эдики, ўшанда ҳаётимда илк бора ўлиш “имконияти"ни қўлдан чиқардим.
Ўзини қидирган аёл (давоми)
II БЎЛИМ
МАКТАБ ЙИЛЛАРИМ
Мактаб йилларим бобомларнинг уйларида бирор бахтли кунимни кўрмай ўтди-кетди. На истагим инобатга олинди, на менга самимий, илиқ муносабатда бўлинди.
Бобом икки йил аввал касалликка чалиниб вафот этди. Амаким эса уйланди, янги келин ҳам мени ёқтирмас эди. Ягона маслаҳатчим аммам эдилар. Аммам ҳам келин бўлиб кетгач, бувим билан қолдим. Аммо онамни ёмон кўргани учун бувимни ёқтирмасдим. Тўртинчи ва бешинчи синфларда бизга Мерал исмли бир аёл дарс бера бошлади. Номи турли миш-мишларга аралашган бу аёл очиқ-сочиқ кийинар, бир неча марта турмуш қуриб, ажрашган эди...
Мени ёқтирар, қизиқиш билан қарар эди. Аллоҳнинг лутфи билан онамнинг гўзаллиги менга ҳам ўтганди. Доим менга: "Сенинг шу кўзларинг, шу ғамзанг менда бўлсайди... Бу учун бор-йўғимни беришга тайерман", - дерди. Мени ҳам ўз йўлига солишга кўп ундади. Кўлагим этагини калталатар, сочларимни турмаклар, макияж қилишни ўргатар ва "сен машҳур модельер бўласан", - деб такрор-такрор уқтирарди.
Онамдан, вафотидан сўз очилиши билан:
Бегона
Саодат ая бомдод намозини ўқиб, жойнамоз пойида узоқ ўтириб қолди. Бундан уч йил олдин оламдан ўтган эри уста Туробга атаб Қуръон тиловат қилди. Ўрис шаҳарларида дайдиб қолиб кетган ўғли Бўрихонга Худодан инсоф тилади...
Ўтган йили ўтли-шудли, ҳар иш қўлидан келадиган невараси Анваржон, тоғамни топиб келаман, деб чиқиб кетди. Шу кетганча йигирма кун деганда дарагини топиб келди.
- Бувижон, ташвишланманг, тоғамнинг ишлари “беш”. Рўзғори бут, тирикчиликдан ками йўқ. Учта боласи бор. Ўзи ўзбекчани эсидан чиқариб юборибди.
Спорт билан шуғулланиш ҳангомаси
Хуллас, мен асли охирги пайтларда бўлаётган озишга мода билан қизиққаним йўқ. Қоматим ўзимга жуда ёқади-ю, аммо ҳаммада бўлгани каби менда ҳам бир оз камчиликлар бор. Аммо ўзим ёқимтойгинаман, шунинг учун бу камчиликлари кўринмай кетади.
Кичик камчиликлардан бири - ҳомиладорликдан сўнг қорним чиқиб қолган ва буксаларимда “бироз” “қўлоқча”лар пайдо бўлган. Албатта эрталаб ўзимни ойнадан беркитгандан кўра, ёқимтойлигимга ишониш осонроқ.
Аммо баҳор...
Жойнамоз
Тонг яқин...
Чарчоқнинг оғирлиги билан ўйқуга кетди. Бир инграш овозидан ўйғониб кетди. Атроф қоронғулик. “Туш эди шекилли”, деди секин. Лаблари чанқоқликдан қўриганди. Чироқни ёқмасдан ошхонага кирди ва қониб қониб сув ичди ва яна ётоғига қайтди. Кўзларини уйқу босганида, янга такрор ўша инграш овозини эшитгандай бўлди. Аммо бу тушми ёки ўнг фарқига бора олмасди. Овоз келган тарафга қаради. Ҳа, туш экан, дея ўйлади. Чунки инграётган овоз соҳиби уйидаги биргина жойнамози эди.
ОНАЖОН, ЮРАГИМНИ ТЎХТАТИНГ…
- Ойи, бироз тобим йўқроқ, бугун ўқишга боргим келмаяпди, - дедим эрталаб ишга кетаётган онамга.
- Вой нима бўлди, қаеринг оғрияпти? - пешонамни ушлаб ташхис қўйишга шошди онагинам.
- Йўқ, ҳеч нарса бироз ўнг биқиним билан белим оғрияпди, холос. Кеча ўқишда бироз синф хоналарини тозалаган эдик, шунда уриниб қолдим шекилли.
- Вой бирам нозик-ей, шу қизингиз, - гапни ҳазилга буриб қўшилди опам, - дарров уриниб ҳам қолибдилар.
- Ҳечқиси йўқ, бугун бироз дам олай эртага тузалиб қоламан, - дедим хавотирга тушган онамни тинчлантириш учун.
Онам узун насиҳатларидан сўнг ишга, опам эса ўқишга кетишди. Мен эса гоҳ кучайиб гоҳ тинаётган оғриққа эътибор бермай уйларни саранжомлашга тушдим. Аммо яхшигина касал бўлган эканман шекилли, бир зумда чарчаб қолдим.
КЎНГИЛни тушуниш сабоғи
- Менинг ёнимга қайғурган қалб билан келма, болам.
- Унда не қилай, бувижон?
- Билганларингни бирма бир хаёлингдан ўтказ. Шунда билмаганинг не эканлигини англайсан.
- Бувижон, Яна келдим. Билганларимни бирма бир ўйласам, ҳалигача Яратганга йиғлашни билмаслигимни тушундим. Бу муножот шундай гўзал эдики, дастлаб ожизлигимни ҳис қилдим, сўнгра Тангри менга куч ато этаётганини сездим. Ишқимнинг селобидан қайғу уюмлари ювилиб кетди.
Қайтиш...
Собира холанинг бугун қувончи чексиз. Ўғли Анваржонни роҳатини кўриб, тортган жабру ситамларини унутгандек бўлди. 30 йилдан зиёд умрини торгина каталакдек жойда, ночоргина ўтказган бу аёл бугун каттакон данғиллама уйнинг бекаси. Атрофида набиралари. Бахт дегани шунчалик бўлар-да! Бундан 3 кунгина олдин ўғли Анваржон ишдан эртароқ қайтдию, “Машинага ўтиринг, ойижон” деди. Кечадан бери набираларию, келини қаёққадир кетгани боис зерикиб ўтирганди. Дарров кўна қолди. Ўғли уни бу гал шаҳар айланишга олиб бормади, балки Ўрикзор томон юрди. Ҳашаматли ҳовлилар билан тўлиб-тошган бу даҳага кўпчилик ҳавас билан қарарди. Собира хола ўғлига таажжуб билан қаради. Ўғли жавоб бермай, жилмайиб қўя қолди. Бир оз утиб эса машинани тўхтатиб, эшикни очди: “Тушинг, ойижон етиб келдик”. Собира холанинг бир ҳайратига минг ҳайрат қўшилди: “Қаерга?” дея олди холос. “Уйингизга” жавоб қайтарди.
Жажжилар билан суҳбат
Гоҳида узоқ яқиндан сафардан қайтганимизда катталар билан ҳол сўрашиб кичикларни унутамиз. Қайдан биламиз, балки, бизни энг кўп кутган, аслида улардир. Уларнинг мурғак қалбини гоҳида писанд ҳам қилмай, йўлига: “Катта бўляпсизми?..” деймиз, қўямиз. Улар билан суҳбатлашишга, баъзан, вақт ҳам ажратмаймиз.
Катталарга қилган одатий муомалани уларга қилиб бўлмайди, чунки бари-бир улар бундай муомалани тушунишга ҳали ёшлик қиладилар. Лекин, шундай бўлса-да, бунинг йўлини топса бўлади.
Улар билан гаплашишнинг энг яхши ва осон йўли бу уларга бирор нарса совға қилиш. Уларга боқиб, аввал, очиқ чеҳра билан жилмаясиз, қўлингиздаги совғани уларнинг нозик қўлчаларига аста тутқазиб, кейин: “Яхшимиз, катта бўляпсизми?” дейсиз. Бу дегани “Соғликларингиз яхшими?” дегани бўлади.
Login or register to post comments | 374 марта ўқилган | 
Tags: Оиладаги вазифалар, Фарзанд тарбияси, Ҳикоялар