Бир куни Қози Шурайҳ ҳузурига ёш йигит келди. Уйланиш ниятида эканини, бўлажак рафиқаси таҳсил кўрган ва шаҳарлик бўлишини исташини билдирди, бу борада насиҳат сўради.
Қози Шурайҳ сўз бошладилар: “Менинг ҳам уйланиш ниятида юрган кезларим эди. Бани Маҳзун қабиласи чодирлари олдидан ўтаётганимда бир қизни кўриб, талабгор бўлдим. Тез кунда тўй бўлиб ўтди. Лекин ҳеч қанча вақт ўтмай мен бу қишлоқ қизи, бунинг устига таҳсил олмаган, қандай яшаб кетаман дея пушаймон қила бошладим.
Бир куни аёлим шундай деб қолди:





Пайғамбаримиз Муҳаммад с.а.в. озод қилган қуллари Савбон р.а. Расули Акрамни қаттиқ яхши кўрар, фироқларига сабр қилолмас эди. Бир куни Савбан Расули Акрам ҳузурларига юзлари қизарган ва титраган ҳолда кириб келди. У зот Савбоннинг бу ҳолатини кўриб сабабини сўрадилар. Шунда Савбон: “Бетоб эмасман, аммо озгина вақт сизни кўрмай қолсам, даҳшатга тушаяпман. Мана ҳозиргина охиратни эсладим. Шубҳа йўқки, сиз жаннатда пайғамбарлар билан бирга бўласиз. Мен, гарчи Аллоҳ раҳмат қилиб жаннатга кирсам ҳам, сиз билан бўлолмайман. Чунки сизнинг манзилингиз баланд. Агар жаннатга киролмайдиган бўлсам, кейин сизни ҳеч қачон кўра олмайман. Охиратда ҳолим не кечишини ўйлаб титраб кетаяпман”, деди. Шунда ушбу оят нозил бўлди: “
Шайх Ҳотами Асом, Балх шайхларининг улуғларидан эди. Бир куни Ҳотам ҳазратлари аёлига: