Оиладаги вазифалар

Йигит билан қиз бир‑бирини ёқтиришар эди. Бир кун келиб улар турмуш қуришди. Бу уларнинг ҳаётларида энг катта байрам эди. Қариндош‑уруғ, дўсту‑биродарлар тўйда ҳозир бўлишди. Келин ибою‑латофати билан ҳаммани ҳавасини келтирар, куёв эса дўстлари даврасида ўтирар экан, висол онини интиқиб кутар, ҳаяжонланар эди. Тўйдан сўнг ширин онлар бошланди.
Бу жуфтни кўрганлар, уларни энг бахтли оила деб ўйларди.

Бобом раҳматлининг ибрат олса арзийдиган жиҳатлари, мўминга хос хислатлари бисёр эди. Айниқса, ҳамма нарсанинг уволи бор, исрофдан сақланиш керак, деб кўп айтардилар. Ариқдан оқиб келган нон бурдаларини четга олиб қўярканлар, бошларини афсус билан чайқардилар. Сувда мағзава, турли  чиқиндилар оқиб келса, бизга кўрсатиб насиҳат қилардилар: “Сувни ифлос қилган, ножоиз нарсаларни ташлаган одам кўр бўлади, ҳамма нарсани ўз жойига қўйишга ўрганинглар”. Биз болалар кўр бўлиб қолишдан қўрқиб, ариқни ифлослантирмасликка ҳаракат қилардик.

Ҳар бир фарзанднинг ўзига хос хушфеъллиги, шу билан бирга инжиқлиги ҳам бор. Ота‑она унинг бу салбий тарафларини албатта, камайтиришга, яхши тарафларини эса ривожлантиришга ҳаракат қилади. бу йўлда хато ва камчиликларга ҳам дуч келишлари табиий. Олти ёшли қизимни кузатар эканман, гоҳо унинг мустақил ҳаракат қилишга, хато қилиб мени хафа қилишдан қўрқаётганини кўриб тураман. Бу иллат унда “ғамхўр” оналигим сабаб юзага келган, хатоларидан хафа бўлиб уни қўрқитиб қўйганман. иккинчи тарафдан эса ҳали кичкина дея ёшига мос бўлган ишларни ҳам қилдирмасдим.

Абу Ҳурайра разияллоҳу анҳу ривоят қиладилар: “Расулуллоҳ саллаллоҳу алайҳи васаллам: “Кимки Аллоҳ таолога ва қиёмат кунига ишонса, фақат яхши сўз айтсин, йўқса, сукут қилсин” дея таъкидлаганлар. (Бухорий ривояти)
Яна: Расулуллоҳ саллаллоҳу алайҳи васаллам дедилар: “Банда ўйламай-нетмай бир сўзни айтиб қўйса, кейин дўзахда машриқ билан мағриб оралиғидек олис жойда сарсону- саргардон бўлиб, азоб чекади”. (Бухорий ривояти)