Баъзи баъзида оналардан “Фарзандим 2 (ёки 3) ёшга тўлди, аммо ҳали гапирай демайди” каби шикоятларнинг гувоҳи бўламиз. Уларнинг безовталигини тушунса бўлади. Чунки инсон ҳаёлига турли хил фикрлар кела бошлайди. Аммо умидсизликка тушиш ўрнига баъзи бир нарсаларга эътиборларини қаратмоқни лозим топдик.
Кеч гапириш ҳолатлари кўп ҳолларда ўғил болаларда учрайди. Докторлар кўп ҳолларда 4-4.5 ёшгача бола гапириб кетишини кутиш керак дейишади.
Гапирмаган болалар ўз ҳолатларини мимика билан тушунтиришга ҳаракат қиладилар. Ота-оналар баъзида боланинг тўполонларига жаҳл қиладилар, аммо боланинг гапирмаслиги бу қаҳрни орттиради. Иккинчи тарафдан ўз дардини тушунтира олмаган болага нимага жаҳл қиламан, деб ўз ўзини койийди ҳам. Бу улардаги агрессияни янада оширади.

Эркин анчадан бери тўтиқуш орзу қилиб юрган эди. Бир куни эшикдан кирган отасининг қўлидаги қафасни кўриб кўзларига ишонмади. Қафасда сариқ, қизил, яшил патлари билан чирой таратиб турган тўтиқуш бор эди. у фақасни қайта қайта ушлаб кўрар, энди бу тўтиқуш уники эканлигига ҳам қувонар ҳам ишона олмас эди.


