Эркаклар вазифаси

Йиллардир 4 фарзанди тарбияси билан биргаликда, оила юкини ташиган елкалари чўкканди, чарчаганди. Турмуш ўртоғининг ҳар оқшом, фарзандларининг ёнида уни ерга уриши, ҳақорат қилиши эса дардига минг дард қушар, қалбига оғриқ олиб кирарди. У бир нарса гапирса, эри унга терс гап гапирар, ҳеч бир нарсада келиша олишмасди.
Эрининг сўзларига кўра у уйда “тайёрини еб ўтирган” қавли уни азобини ўн чандон орттирарди. (Кўп эркаклар шундай тушунишмайдими?). “Шундай экан мен ҳам ишлай”, деган таклифига эса “Уйда нимани қойиллатингки, ишга чиқмоқчисан?” дея мазах этишарди.

Лекин ана шу одамларнинг нафсидаги экилган дарахтларнинг томирини кўрсангиз, унинг уруғини дадаси эккан бўлиб чиқади. Ёшлигида олган тарбиясининг меваси бўлади. Куфр, иймон, солиҳ, фасод – булар ҳаммаси ўз уруғини бола бир ёшдан ўн ёшгача бўлган даврда унинг ақл деб аталмиш заминига ташлайди. Боланинг қалби аслида оппоқ бир қоғозга ўхшайди. Нима нарса нақшланган, чизилган бўлса, ўша қоғозда шундоққина қолиб кетаверади. Ундаги нақшларни чизадиган зот ота билан онадир. Ёинки ота билан онанинг бепарволиги туфайли кўчадаги бошқа одамлар чизиб қўяди.

Одамларда ислоҳ қиламиз, одамларни тузатамиз деб маърузалар қилдик. Китоблар ёздик. Гапиравериб тилларимиз чарчади, ёзавериб қаламларимиз. Биз одамларни тузатамиз десак, одамларнинг бузилиши кўпайиб кетяпти. Фасоднинг доираси кенгайиб бир шаҳардан иккинчи шаҳарга қараб чўзилиб кетяпти. Худо манъ этган, ҳаром деб айтган иш бутун дунёга ёйилиб кетяпти. Жаннатнинг эшиги турганда, ўзларини дўзахнинг эшигига қараб уряпти одамлар. Кўкрак очиқлик, бош яланғочлик, беҳаёлик, сатри авратнинг йўқлиги аёлларнинг ичида бир шаҳардан иккинчи шаҳарга қараб чўзилиб кетяпти. Ҳатто бошидан оёғигача, бутун баданини ёпиб юрадиган, паранжилилари бор ислом давлати – Сурия давлатининг аёллари ҳам кўчага кўкраги очиқ ҳолатда, боши очиқ ҳолатда чиқиб кетяпти. Шунча гапириб, муваффақиятга эриша олмадик, нажот тополмадик ҳам. Муваффақиятга эришамиз деб, умид ҳам қилолмайман. Нимага, биласанми?

Ал-Исро сураси, 36-оят: «Ўзингга аниқ бўлмаган нарсага эргашма. Чунки қулоқ, кўз, дил - буларнинг барчаси тўғрисида (ҳар бир инсон) масъул бўлур» (яъни, эшитган, кўрган ва ишонган ҳар бир нарсаси учун киши қиёмат кунида жавоб беради). Ал-Исро сураси, 37-оят: «Ер юзида кибр-ҳаво билан юрмагин! Чунки сен ҳаргиз Ерни тешиб, унинг тубига кетолмайсан ва бўйи-бастда тоғларга етолмайсан». Ал-Исро сураси, 38-оят «Буларнннг барчаси (юқорида айтилганлар) Парвардигорингиз наздида макруҳ бўлган гуноҳлардир».