Уйқуда эканлар, (кўзлари очиқ бўлгани учун) сен уларни уйғоқ, деб ўйларсан. Биз уларни (баданларидан ерга тегиб турган томони чириб кетмаслиги учун) ўнг томон, сўл томонга айлантириб турурмиз. Уларнинг итлари эса олди оёқларини остонага ёзиб ётур. Агар уларнинг устидан чиқиб колсанг (ва кўзлари очиқ ҳолда у ёндан-бу ёнга ағдарилиб ётганларини кўрсанг) уларнинг (аҳволидан) даҳшатга тушиб юз ўгириб қочган бўлур эдинг” (Каҳф сураси, 18 оят).
Бу оятда 7 насроний ўсмир йигитлар “ғор аҳли” ҳақида сўз боради. Улар золим ҳоким истибдодидан дину иймонларини сақлаб қолиш ғорда яшириниб, у ерда уч юз йил қолиб кетишади.